Tussen Twee Werelden - 2025

Dit werk is ontstaan vanuit mijn fascinatie voor architectuur en fantasy. Ik daagde mezelf uit om twee fantasysteden te ontwerpen en deze zo gedetailleerd mogelijk uit te werken. De onderste stad is geïnspireerd op Romeinse architectuur, terwijl de bovenste stad losjes gebaseerd is op Istanbul, een plek die ik nooit heb bezocht maar graag ooit wil zien. Beide steden bevatten fantasie-elementen zoals hoge, smalle wandelpaden op bogen, onmogelijk hoge torens, paleizen en verhoogde pleinen die uitkijken over de stad.

De twee steden worden verbonden door enorme kettingen waaraan lantaarns hangen die beide werelden gelijkmatig verlichten in de nacht. Het zijn twee werelden die sterk op elkaar lijken en bijna binnen handbereik liggen, maar toch gescheiden worden door een uitgestrekte zee van duisternis. In de ruimte tussen hen zwemt een rottende walvis door het niets, terwijl hij een zwevende naakte figuur observeert. De walvis lijkt zich niet bewust van zijn eigen verval, of er eenvoudigweg niet door te worden gehinderd. Soms bewegen wij als mensen ook voorwaarts, ongeacht hoeveel pijn of schade we met ons meedragen. Er schuilt een stille volharding in de walvis terwijl hij de zwevende figuur nadert, wat een geladen maar tegelijkertijd diep menselijk moment creëert tussen de twee immense steden.

Met dit werk probeer ik het gevoel uit te drukken van overweldigd worden door de schoonheid en schaal van eindeloze door mensen gebouwde steden, terwijl ik tegelijkertijd verlang naar de ruimtes daartussen: plekken waar het stil is en de tijd even lijkt stil te staan. Juist daar ervaar ik de meeste rust, maar daar vinden voor mij ook de meest betekenisvolle ontmoetingen en gesprekken plaats.

Naar productpagina

Introspectie - 2024

Een eerbetoon aan Relativity van M.C. Escher, een van mijn favoriete kunstenaars. Dit is een combinatie van meerdere perspectieven binnen één compositie. Het doel was om een tekening te maken die gedraaid kan worden en vanuit verschillende hoeken toch ruimtelijk geloofwaardig blijft. Door deze perspectieven samen te brengen wilde ik een werk creëren dat telkens opnieuw ontdekt kan worden wanneer de kijker van perspectief verandert.

Met dit werk probeer ik de geest te verbeelden als een complex labyrint. De onveranderlijke stenen trappen en wandelpaden staan symbool voor vastgeroeste denkpatronen, vaak het resultaat van jarenlange gewoonten en het verlies van mentale flexibiliteit. De houten ladders vormen daarentegen een symbool voor groei en vernieuwing, en bieden de mogelijkheid om nieuwe inzichten te verkrijgen. Het werk verbeeldt een avontuurlijke reis naar binnen, waarin je leert de vreemde schoonheid en uitdagingen van je eigen innerlijke wereld te accepteren en waarderen.

Dit was een van mijn technisch meest uitdagende werken. Het neerzetten van een compositie die vanuit drie perspectieven logisch blijft vereiste een werkwijze die minder vrij is dan ik gewend ben. Elk onderdeel is eerst in potlood uitgewerkt en vervolgens met fineliner vastgelegd voordat ik verderging, zodat de samenhang tussen de overlappende perspectieven behouden bleef. Het ontwikkelen van deze compositie bezorgde mij meer dan eens hoofdpijn, terwijl ik probeerde een beeld te creëren dat zowel logisch als visueel interessant was.

Om de verschillende perspectieven verder te benadrukken, heb ik persoonlijke en symbolische elementen toegevoegd, zoals mijn avatar, de raaf, een schildpad, ladders, meubels en alledaagse voorwerpen. Deze elementen fungeren als ankerpunten binnen de voortdurend verschuivende architectonische ruimte.


Naar productpagina

Op de Schouders van Zachtaardige Reuzen - 2024

Ik ben altijd gefascineerd geweest door het idee van schildpadden die complete steden op hun rug dragen. Met dit werk probeerde ik dat te visualiseren: een oude stad, gebouwd op de rug van een kolossale schildpad, die met serene vastberadenheid door de oneindigheid van ons universum reist. Waar leidt deze epische reis naartoe? Het antwoord is te vinden in de kalme maar vastberaden blik van deze indrukwekkende, zachtaardige reus.

Dit werk zet mijn verkenning van escapisme en verbeelde werelden voort. Het geeft een moment van eenzaamheid weer in een afgelegen berglandschap, een omgeving die zowel ruig als sereen is. In dit werk wordt die stille werkelijkheid onderbroken door de verschijning van een oeroude schildpad die een volledige beschaving door de ruimte draagt. De ontmoeting is een moment waarin de oorspronkelijke waarneming van de realiteit verandert en de grenzen van het mogelijke plotseling vervagen.

Daarnaast roept het de vraag op hoe wij als mensen zouden reageren als zo’n wezen in onze wereld zou verschijnen. Zouden we, geconfronteerd met een wezen van een dergelijke enorme schaal, meer respect tonen dan voor zijn kleinere soortgenoten die onze vervuilde en met plastic gevulde oceanen bewonen? Ik hoop het, maar ik vrees het tegenovergestelde.

Naar productpagina

Wachten Aan De Groene Kust - 2024

De geur van zout hangt zwaar in de wind terwijl de golven meedogenloos tegen de kade beuken. Elke dag verzamelen we ons hier, de horizon afturend met een stille verwachting. Het eindeloze beuken van de golven houdt ons gezelschap. Dit ritueel illustreert de menselijke neiging om alles om ons heen te romantiseren en te claimen. Wij dromen van de zee, wij projecteren onze verhalen op haar. Maar deze immense, onpeilbare oceaan is onverschillig. De zee droomt niet over ons. Een kunstwerk gebaseerd op de quote: “De zee droomt niet van jou” van schrijver Steven Erikson.

Ik heb, zoals veel mensen, mijn eigen relatie met zeeën en oceanen. Tijdens mijn verblijf in Ierland wandelde ik vaak langs de kustlijn, waar ik rust vond in het ritme van de golven en de geur van zout in de wind. Ik ben altijd aangetrokken geweest tot de oceaan, vooral tot het brede scala aan kleuren dat ontstaat wanneer zonlicht op de brekende golven tegen kliffen en kustlijnen valt. Op een boot zijn roept een vergelijkbaar gevoel op: zowel opwindend als kalmerend, waarin kleinheid en kwetsbaarheid in balans zijn met een gevoel van bescherming binnen een fragiel vaartuig, omringd door immense natuurkrachten.

Naar productpagina

Door De Storm - 2023

Dit werk is geïnspireerd op de Poolbeg Lighthouse in Dublin, Ierland. Na mijn verhuizing naar Dublin raakte ik gefascineerd door de vele prachtige plekken die verscholen liggen in de stad en haar omgeving. Tegelijkertijd kampte ik met een burn-out en de stress rondom het afronden van mijn bachelorscriptie. Mijn vlucht naar Ierland en de ervaring van het opbouwen van een nieuw leven voelde als het navigeren door een storm, waarbij de focus vooral lag op overleven. Het vinden van stabiliteit, een veilige plek en een gezonder ritme om opnieuw te kunnen groeien werd de vuurtoren die ik in dit werk heb verbeeld. Een constante factor die ik vele malen te voet bezocht heb om rust te vinden in een drukke stad.

Soms voelt het leven als een voortdurende strijd om overeind te blijven, waarbij het bereiken van een veilige haven slechts mogelijk lijkt via een smal pad door de uitzichtloze duisternis van de storm in je hoofd. Je blijft vooruitgaan in de overtuiging dat er uiteindelijk een licht zal verschijnen om je de weg te wijzen. Door de eeuwen heen hebben vuurtorens gediend als bakens van veiligheid voor schepen en zeelieden op zee,voor mij boden zij hetzelfde gevoel van geruststelling en hoop.

Naar productpagina

De Raaf Aanschouwt - 2023 (Origineel), 2026 (Digitale Bewerking)

Deze tekening onderzoekt het verstrijken van tijd, verval en de onvermijdelijke transformatie van alles wat wij bouwen. De raaf aanschouwt de overblijfselen van een ooit machtige stad, onverschillig voor haar ondergang, wetende dat de ruïnes uiteindelijk de fundering kunnen vormen voor iets nieuws. Het werk ontstond als een ontsnapping naar een fantasiewereld, terwijl het tegelijkertijd gevoelens van onzekerheid, isolatie en de angst om niets betekenisvols achter te laten weerspiegelt.

De oorspronkelijke compositie toont een uitgestrekt fantasielandschap waarin architectuur langzaam terugkeert tot stof. De raaf zit op een grote gouden sleutel, een symbool voor kennis en acceptatie. In de digitale bewerking verschuift de aandacht naar de raaf zelf, waardoor een rustiger beeld ontstaat waarin de vogel de centrale figuur wordt: een eeuwenoude mythische getuige die kalmte brengt tegenover de vergankelijkheid der dingen.

Naar productpagina

De Gebroken Poort - 2022

Geïnspireerd door een behoefte om te ontsnappen naar een andere wereld, verkent dit werk het verlangen om alles wat vertrouwd is achter ons te laten en een andere realiteit binnen te stappen waarin alles mogelijk lijkt. Soms voelen de plekken waar we rust vinden erg ver weg, omdat het dagelijks leven voortdurend om onze aandacht en energie vraagt.

Een avonturier beweegt zich richting een enorme poort, verankerd in het koele zand, en laat enkel een spoor van kleine voetstappen achter. Het bouwwerk voelt als een oud buitenaards portaal, maar staat nu verweerd en gebroken. Verspreid over het landschap liggen de resten van reusachtige wezens, gevallen in een lang vergeten strijd. Wat hier zoveel jaren geleden is gebeurd en hoe dit tafereel is ontstaan, blijft onbekend.

De avonturier wandelt verder onder het stille, waakzame oog van een kleine rode hagedis, alsof niets op deze plek volledig zonder getuige is. Toch, hoe onbereikbaar deze verre werelden soms ook lijken, we vinden altijd weer onze weg terug. Het blijven plekken waar we stilletjes naartoe kunnen vluchten, herinnerd en opnieuw bezocht wanneer we ze het meest nodig hebben.

En wanneer we opnieuw over het koele zand lopen onder een zachte maan. Wanneer we omhoogkijken naar kalme, inktzwarte luchten gevuld met sterren. Wanneer we denken aan onze volgende reis en de wegen die nog voor ons liggen. Dan zijn we even vrij, al is het maar voor even.

Een Eenzame Wereld - 2021

In deze dimensie is iedereen aangewezen to zijn eigen kleine platform, waarop alles aanwezig is wat nodig is om te overleven. Deze geïsoleerde eilandjes zweven door een eindeloze leegte, terwijl hun bewoners hopen langs iemand of iets te zweven dat een moment van verbinding kan brengen. Maar zelfs wanneer ze een andere reiziger of iets interessants tegenkomen, kunnen ze hun eigen platform niet voor lange tijd verlaten en moeten ze uiteindelijk snel terugkeren.

Dit werk illustreerd een periode waarin ik tijdens de pandemie alleen woonde, een tijd waarin mijn kamer soms voelde als een eigen kleine wereld. De chaotische compositie weerspiegelt hoe ik die periode ervaarde en misschien ook hoe de wereld zelf leek aan te voelen: onvoorspelbaar, gefragmenteerd en lastig te navigeren.

Er zat een vreemde tegenstelling in het gevoel tegelijkertijd vrij en beperkt te zijn. Ik woonde in een nieuwe stad, omringd door mogelijkheden, maar kon deze niet echt ontdekken. In plaats daarvan moest ik momenten van rust vinden binnen mijn eigen ruimte en in mezelf.

Deze tekening is voor Geert. Een goede reis mijn vriend. Je wordt gemist.
abunsbvjhmuzekzfudaigenblock3cb6999dibaaf

Ravenvlucht - 2025

Dit is een animatie die bestaat uit twaalf handgetekende frames van een raaf die door een fantasiewereld vliegt. Voor dit project heb ik de bewegingen en anatomie van raven en kraaien bestudeerd om een natuurlijkere, handgetekende stijl te creëren.

Ik heb een sterke liefde voor animatie, vooral voor het handgetekende werk uit de jaren tachtig en negentig. Voor mij bevatten deze films een bepaalde ziel, waarbij je de toewijding in elk frame kunt voelen. In tegenstelling hiermee kunnen moderne CGI en grootschalige animaties soms zo vloeiend en perfect aanvoelen dat ze een deel van hun menselijke karakter en herkenbaarheid verliezen.

Met dit werk probeer ik opnieuw dat gevoel te vinden. Ik wil naast andere projecten kleine animaties zoals deze blijven maken, als persoonlijke passie.