Let op: de kunstwerken en verhalen op deze pagina geven enkele van de donkerdere periodes uit mijn leven weer. De thema's die op deze pagina worden besproken, omvatten onder andere depressie, middelenmisbruik, zelfbeschadiging en negatieve gedachten.
Deze onderwerpen kunnen heftig zijn en deze inhoud is mogelijk niet voor iedereen geschikt. Als je voelt dat dit niet iets is waar je je op dit moment mee wilt bezighouden, is dat volledig begrijpelijk.
Voor mij maken deze ervaringen en emoties deel uit van mijn verhaal en van het leven zelf. Ze hebben de manier waarop ik naar de wereld kijk gevormd en komen daarom terug in mijn werk. Daarom wil ik hier de ideeën en verhalen achter deze werken delen.
Of je verder leest, is volledig aan jou. Zorg goed voor jezelf :)
Pieces Of Mind - 2023
Dit werk heb ik gemaakt in Dublin, Ierland, in een periode waarin ik mij mentaal niet goed voelde en een oprechte haat voor mezelf had ontwikkeld. Dit werd veroorzaakt door een combinatie van ontevredenheid over de richting waarin mijn leven zich bewoog en mijn schijnbare onvermogen om mezelf naar een gezondere koers te sturen. In plaats daarvan sloopte ik mezelf mentaal over elke kleine, vermeende fout die ik ooit had gemaakt.
In die periode ben ik naar een psycholoog gegaan om mij te helpen deze gevoelens te verwerken. Dit hielp mij om aardiger tegen mezelf te worden en langzaam een gezondere richting in mijn leven in te slaan.
In dit kunstwerk zie je een ronde spiegel die in stukken uiteenspat, waarbij een duisternis erachter zichtbaar wordt. De vele scherven exploderen vanuit het centrum naar buiten door de compositie. Dit was de eerste keer dat ik een werk maakte dat echt volledig draaide om hoe ik mezelf zag, letterlijk en figuurlijk. Daarnaast moest ik ook confronteren dat ik het tekenen van gezichten altijd had vermeden. Daarom probeerde ik mezelf vanuit veel verschillende, vaak minder charmante perspectieven te tekenen, om te oefenen met het tekenen van gezichten en tegelijk mijn gefragmenteerde emotionele toestand vast te leggen.
De scherven die het canvas uit vliegen staan voor mijn onvermogen op dat moment om mijn emoties op een gezonde manier te bevatten. In plaats van mijn gedachten en gevoelens te verwerken, werd ik erdoor overspoeld. De spiegel werd een symbool voor mijn relatie met mezelf en de manier waarop mijn eigen zelfbeeld de werkelijkheid vervormde.
Toen ik dit werk maakte, zag ik in de spiegel vaak een vlak, emotieloos gezicht dat er vooral doodmoe uitzag van elke dag naar het werk gaan en tegen mensen moeten zeggen dat het goed ging. Van binnen wilde ik schreeuwen, razen, kapotmaken, huilen, vechten en wegrennen.
Ik kon niet houden van wie ik toen in de spiegel zag. Voor mezelf was ik een teleurstellende mislukking die een glimlachend masker droeg terwijl ik deed alsof alles goed was. Dit werk heeft mij geholpen deze gevoelens te onderzoeken en te uiten, waardoor ik ze nu beter kan begrijpen.
Tegenwoordig heb ik meer sympathie voor de persoon in de spiegel. Ik voel deze emoties nog steeds, ze horen bij mij. Maar ik weet ook dat mijn gedachten niet altijd de waarheid zijn en dat mijn daden bepalen wie ik ben.
Het besef dat we onze eigen zelfperceptie niet altijd kunnen vertrouwen, heeft mij geleerd om aardiger voor mezelf te zijn en mezelf te behandelen zoals ik een vriend zou doen. Het gaat nu veel beter met mij en het werken aan dit kunstwerk heeft mij daarbij geholpen.
Kijk Eens Hoe Rijk Je Eigenlijk Bent - 2021
De periode dat ik studeerde in Bulgarije was de eerste keer in mijn leven dat ik voor langere tijd geïsoleerd was van mijn vrienden en familie, zonder de mogelijkheid om hen snel te kunnen opzoeken. Ik bevond mij bovendien in een omgeving met mensen uit verschillende landen en met uiteenlopende culturele achtergronden. In die periode realiseerde ik mij hoe bevoorrecht ik op bepaalde vlakken ben. Eén daarvan is dat ik ben opgegroeid met een stabiel en liefdevol thuis, met begripvolle en ondersteunende ouders en familie. Dit vangnet heeft mij altijd de ruimte gegeven om risico’s te nemen en de wereld te verkennen met het besef dat er altijd een veilige plek is om op terug te vallen.
Voor mij geldt dat ik veel tijd in mijn eigen hoofd doorbreng, denkend en overdenkend, over het verleden en de toekomst. Vaak betekent dat dat ik nadenk over wie en waar ik nu ben, waar ik naartoe wil en hoe ik daar kan komen. Te veel van dit soort piekeren kan ervoor zorgen dat ik vast kom te zitten in mijn eigen hoofd, wat kan leiden tot sombere of melancholische gevoelens.
Dit kunstwerk probeer ik de realiteit weer te geven dat we soms zo veel tijd besteden aan het vooruitkijken naar de toekomst, naar dingen die we denken te willen of moeten bereiken, dat we vergeten de mooie dingen om ons heen te waarderen. Het is een herinnering om niet te vergeten wat we al hebben. Je kunt jezelf zomaar kwijtraken in dromen.
In het midden van deze tekening staat mijn eigen figuur in een veld van rode rozen, omringd door hoge bergen. Het personage kijkt omhoog naar de sterren aan de hemel, die staan voor verre dromen en verlangens. Het figuur is zo verloren in gedachten van verlangen dat het niet opmerkt dat het omringd wordt door prachtige rozen, die staan voor de dingen die we al bezitten, zoals de liefde van de mensen om ons heen, de avonturen die we hebben meegemaakt, het dak boven ons hoofd, het eten op tafel en onze dierbaarste bezittingen. We zijn vaak rijker dan we beseffen, als we maar even de tijd nemen om echt te kijken.
Mijn Leven In Cirkels - 2019
Dit is het eerste grote kunstproject dat ik heb gemaakt, ontstaan als onderdeel van een persoonlijke ontwikkelingsopdracht tijdens mijn bachelorstudie. Het project begon als een oefening in zelfanalyse, waarin ik probeerde mijn gedachten, dromen en innerlijke toestanden in een reeks cirkels in kaart te brengen om mezelf en mijn richting in het leven beter te begrijpen.
In die periode worstelde ik met mijn mentale gesteldheid, mijn gevoel van identiteit en negatieve gedachten. Ik gebruikte drugs om hiermee om te gaan, terwijl ik probeerde mijn studie bij te houden. Ik had moeite om mijn intrinsieke motivatie te vinden en was erg onzeker. De structuur van de opdracht gaf mij een reden om door te blijven werken en maakte het mogelijk om via tekenen met mijn gedachten bezig te zijn.
Het werk is volledig gemaakt in een lokale coffeeshop, waar ik lange periodes, dagenlang high in afzondering werkte. Deze omgeving werd onderdeel van het proces en weerspiegelt een periode van isolatie en interne focus. Dit was een van de meest donkere periodes in mijn leven, waarin mijn onzekerheid werd versterkt door deze ongezonde levensstijl. Toch werd dit project een belangrijk keerpunt in mijn leven, waarbij ik mezelf confronteerde en probeerde te werken naar iets beters.
De cirkels functioneren als containers voor verschillende gedachten, herinneringen en fantasieën. Ze verkennen thema’s zoals verloren liefde, verlies, tijd, onzekerheid en persoonlijke zingeving. Samen vormen ze een gefragmenteerde kaart van mijn innerlijke wereld in die periode.
Een Wandeling Door Cirkels - 2020
Deze voortzetting van het cirkelproject bouwt voort op de eerste editie, die mijn reis als jong persoon in de wereld onderzoekt en de zoektocht naar rust binnen onzekerheid en het onbekende. Dit werk richt zich meer op de manier waarop ik naar mezelf kijk en hoe ik denk dat ik deze reis zou moeten benaderen.
In deze periode had ik besloten om samen te werken met een psycholoog en nam ik deel aan groepstherapie om te stoppen met het roken van wiet, omdat dit geen houdbare manier van leven was. Er was schaamte in het toegeven van mijn verslaving, maar ik merkte dat de mensen die om mij gaven mij niet veroordeelden, maar juist steun en aanmoediging boden. Ik leerde dat een van de moedigste dingen die een mens kan doen, is om je eigen tekortkomingen onder ogen te zien en te werken aan verbetering. Vanuit dat besef onderzoekt dit kunstwerk het concept van zelfverbetering en kijkt het naar verschillende filosofieën die mij kunnen helpen om gezonder te leven. In dit werk heb ik mezelf ook bewezen dat ik geen wiet nodig heb om kunst te maken. Dat lijkt misschien vanzelfsprekend, maar op dat moment was dit een grote onzekerheid voor mij.
Deze cirkels verkennen een zoektocht naar balans en het idee dat elke overwonnen uitdaging nieuwe mogelijkheden voor groei opent in de toekomst. Ik onderzoek het belang van de tijd nemen om te laten bezinken wat je leert en het vermogen om later terug te keren naar ideeën als iets niet werkt. Er is ook aandacht voor de waarde van vrienden en familie, meer ervaren mensen die je de weg kunnen wijzen, en een confrontatie met hoe ik naar mezelf en mijn gewoonten kijk. Het concept van dood en eindigheid hangt daarnaast voortdurend over alles wat ik doe.
Hoewel de toon van het werk hoopvoller is en meer gericht op het opbouwen van een betere toekomst voor mezelf, is er ook het besef dat mijn verslavingen en negatieve gedachten nog steeds doordringen in mijn dagelijks leven, terwijl ik worstel om een gezondere balans te vinden.
Het Breken Van Cirkels - 2020
Deze derde editie van mijn cirkelproject voelt leeg in vergelijking met de andere werken. Naar mijn mening komt dit door twee dingen. Enerzijds was er een tentoonstelling waarvoor ik werd uitgenodigd om deel te nemen, wat een deadline introduceerde voor het afronden van het werk. Anderzijds was dit ook de derde cirkeltekening binnen een jaar, en merkte ik dat mijn inspiratie simpelweg begon op te raken. Hierdoor voelt deze versie minder samenhangend en richt zij zich meer op geïsoleerde gevoelens en gebeurtenissen.
Er zijn nog steeds dromen, mijn liefde voor mijn vrienden en voor mijn honden. Maar ook mijn onzekerheden komen sterker naar voren in deze tekening. Onzekerheden over hoe dood en corruptie alles wat ik doe beïnvloeden en doordringen. Hoe ik wanhopig probeer alles vast te houden wat mooi en goed is, terwijl ik het gevoel heb dat ik het allemaal aan het verliezen ben. Er is nog steeds onzekerheid en een gebrek aan zelfvertrouwen, samen met de sigaretten en alcohol die ik gebruik om dat te onderdrukken.
Ondanks deze donkerdere gedachten breekt de natuur nog steeds door en zet zij haar eigen koers voort binnen het werk. Als ik er nu op terugkijk, voelt dit als een mooie weerspiegeling van mijn waardering voor de natuur om mij heen en hoe ik later vaak mijn gevoel van rust in de natuur zou vinden.
Ik denk dat dit werk ook het moment markeert waarop ik mij beperkt begon te voelen door de cirkels. Waar ze in het begin juist de structuur boden waarin ik mijn gedachten kon wegzetten en verkennen, zijn ze hier een beperkende factor geworden en vanaf hier begin ik manieren te zoeken om de cirkels te breken.
Hoewel er een zekere vermoeidheid in dit werk zit, denk ik dat dit ook heel passend is in het grotere geheel. Aangezien het cirkelproject een persoonlijke uiteenzetting is van mijn gedachten en dromen, zal het een doorgaand project blijven zolang ik leef. Het laat niet alleen mijn ontwikkeling als kunstenaar zien, maar ook het heel reële feit dat ik moe word van alle gedachten die door mijn hoofd blijven gaan, en dat als ik ze meedogenloos blijf uitpluizen, ik uiteindelijk zal opbranden.
Het grappige is dat latere versies van het cirkelproject juist steeds verder uit elkaar komen te liggen. Ik denk dat dit wijst op een toenemende complexiteit van de concepten die ik in mijn eigen hoofd probeer te verwerken, maar ook op het simpele feit dat ik dit soort reflectie vooral nodig heb in de donkerdere periodes van mijn leven, en dat deze periodes na verloop van tijd minder frequent zijn geworden.
Gevangen In Cirkels - 2021
Met de vierde versie van mijn cirkelproject moest ik het besef confronteren dat periodes van verbetering en groei vaak worden gevolgd door periodes van terugval en strijd. Ik begrijp dat deze balans deel uitmaakt van het leven en dat juist dit betekenis geeft aan ons bestaan, maar soms vind ik het moeilijk om dat te accepteren. Wanneer je in een positieve fase van je leven zit, is het gemakkelijk te vergeten dat je nog steeds een mens bent, met tekortkomingen en beperkingen. De confrontatie met de realiteit na het gevoel te hebben dat je vooruitgang hebt geboekt is iets dat ondanks beter weten altijd weer rauw op mijn dak valt.
In dit werk dwing ik mezelf om diepere lagen van mijn psyche onder ogen te zien. Ik moest accepteren dat een jaar van zelfverbetering en gezondere gewoontes een mooie vooruitgang is maar natuurlijk geen jaren van onzekerheden en onverwerkte emoties niet kan uitwissen. Deze delen van mezelf moesten nog steeds worden geconfronteerd, begrepen en geaccepteerd om verder te kunnen groeien.
De thema’s die hier worden verkend worden meer existentieel, met een focus op het accepteren van mijn gedachten en de tegenstrijdigheden daarin. Er is een strijd met verslaving, vermijding en destructieve patronen die worden gebruikt om aan moeilijke emoties te ontsnappen. Er is ook het gevoel gevangen te zitten in jezelf, niet vooruit te kunnen omdat je niet helder kunt zien.
Tijdens deze periode voelde ik mij vaak emotioneel vlak, alsof het leven grijs was geworden. De donkerdere cirkels domineren de positievere in dit werk, wat de moeite weerspiegelt die ik had om de mooie dingen in het leven te zien. De middelen die ik gebruikte om aan deze gevoelens te ontsnappen boden tijdelijk verlichting, maar waren geen echte oplossingen.
Ik worstelde met de vraag waarom ik mij soms zo ongelukkig kon voelen ondanks dat ik zoveel redenen had om dankbaar te zijn. Ik ben opgegroeid met liefde, stabiliteit en kansen, en ik kon niet begrijpen waarom ik ondanks dat mentaal zo in de knoop kon zitten. Voor mijn gevoel had ik daar geen reden voor. Uiteindelijk besefte ik dat geluk niet alleen voortkomt uit goede omstandigheden, maar ook uit het creëren van richting voor jezelf. Ik moest leren om orde te brengen in mijn eigen leven, niet om chaos volledig te verwijderen, maar om een balans te creëren waarin ik daadwerkelijk kon groeien. Hierbij moet ik ook mijn best doen om de verwachtigen van anderen soms los te laten en echt voor mijzelf te kiezen, dit gaat steeds beter.
Ik realiseerde mij dat ik van nature neig naar chaos: ontdekken, veranderen en mezelf uitdagen. In chaos zijn er kansen en kan ik groeien en nieuwe dingen te ervaren, maar zonder orde en structuur, kan ik er in verdwalen. Ik heb periodes van orde en stabiliteit nodig om de dingen die ik leer te verwerken en die ervaringen om te zetten in groei.
In de loop der tijd heb ik geleerd dat het creëren van grenzen en een ritme voor mezelf mij een stabiele basis geeft om te begrijpen wat ik nodig heb en om langetermijndoelen te stellen. Beslissingen die mij vroeger overweldigden, zijn makkelijker geworden omdat ik beter begrijp waar ik naartoe werk. Mijn gedachten en emoties, zowel positief als negatief, maken deel uit van wie ik ben, en ik respecteer ze, maar ze definiëren mij niet. Mijn acties en keuzes doen dat wel.
Hoewel de inhoud van dit werk als donker kunnen worden ervaren, denk ik niet dat deze gevoelens perse uniek zijn voor mij alleen. Ik geloof dat iedereen momenten van strijd en wrijving binnen zichzelf ervaart en hier op zijn eigen manier mee omgaat. Voor mij werd het maken van dit werk een manier om deze emoties te verwerken. Door deze gedachten te visualiseren kan ik ze erkennen, begrijpen en accepteren als onderdeel van mijzelf.
Mijn brein kan lastig, onpraktisch en inperfect zijn, maar ook creatief en flexibel. Hoe beter ik mezelf begrijp, hoe beter ik kan blijven groeien. Je kunt immers niet werken aan iets dat je niet kunt zien en erkennen.
Verdrinken in Cirkels - 2023
De vijfde editie van het cirkelproject vervolgend de reis naar het beter begrijpen naar de conflicten die in de kern van mijn bestaan liggen: de neiging om te blijven hangen in chaos, de uitdaging om structuur voor mezelf te creëren en de voortdurende zoektocht naar balans en een gevoel van identiteit in een veranderlijke wereld.
Dit werk richt zich op mijn uitdagin om een doel te kiezen en daaraan vast te houden. Ik merk vaak dat ik veel interesses en ideeën tegelijk probeer te combineren. Dit leidt vaak tot weinig echte vooruitgang maar ik ervaarde het onmogelijk om een pad kan kiezen dat mijn leven zal bepalen. Het werken aan deze tekening heeft mij doen beseffen dat stagneren een van mijn diepste angten is: de angst om stil te blijven staan, niet te groeien en nooit mijn volledige potentieel te bereiken.
Hiermee komt ook het onvermogen om volledig stil te staan bij wat ik al heb bereikt. Ik richt mijn aandacht vaak zo sterk op het volgende doel dat ik vergeet te erkennen welke vooruitgang ik al heb geboekt. Ik heb mezelf actief moeten aanleren om mijn prestaties te herkennen en te waarderen, dit zit van nature niet in mijn systeem.
Ik realiseerde mij dat ik mezelf vaak van twee kanten uitput. Wanneer ik geen structuur creëer, voel ik mij verloren en gefrustreerd door mijn gebrek aan vooruitgang en nut in het leven. Maar in periodes van productiviteit ga ik juist weer over mijn grezen heen gaan en mij verliezen in de constante drang om te verbeteren. Zonder balans kan zelfs groei destructief worden. Het probleem is dat in deze manier van denken alles wat ik doe een doel moet hebben. Zelfs rusten gebeurt en genieten veranderd in een taak binnen een groter geheel.
In dit kunstwerk heb ik het gevoel van verdrinken proberen te verkennen. De toenemende druk, het gewicht van verwachtingen en het daar bovenop de negatieve invloed van mijn eigen gedachten. Het weerspiegelt ook hoe ik, na al die tijd, nog steeds probeer aan deze gevoelens te ontsnappen in plaats van ze onder ogen te zien.
Het werk onderzoekt ook het conflict tussen authenthiek jezelf zijn in het huidige wereldbeeld. Tijdens mijn tijd in Dublin, Ierland, had ik moeite om mijn plek te vinden binnen jhet Amerikaanse bedrijfsleven, waarbij ik een groeiende afstand voelde tussen wie ik wilde zijn en wie ik aan het worden was. Ik voelde mij gevangen tussen de wens naar succes en bevestiging en de vraag of het systeem waarin ik succes probeerde te behalen wel aansloot bij mijn waarden.
Na verloop van tijd realiseerde ik mij dat deze strijd dieper ging dan alleen het vinden van de juiste omgeving. Ik had zo lang nagedacht over wie ik zou moeten zijn in de wereld en mezelf aangepast aan verschillende verwachtingen, trends en bedrijfsculturen, dat ik langzaam mijn eigen identiteit was kwijtgeraakt. De dingen waarmee ik me nog wel duidelijk kon verbinden waren de eenvoudige maar belangrijke delen van mezelf: tekenen, fantasie boeken en mijn liefde voor wandelen en natuur.
Vanaf dat moment ben ik deze onderdelen van mezelf meer gaan prioriteren en ben ik ze gaan zien als de dingen die mij defineren, in plaats van mezelf voortdurend te meten aan de verwachtingen van anderen. Ook ben ik mij bewuster geworden van de relaties die ik aanging. Na jaren waarin ik mezelf spiegelde aan de behoeften en verwachtingen van anderen, moest ik leren om relaties zorgvuldiger te benaderen en na te denken of ze echt gezond en betekenisvol waren.
Deze periode was een zeer stressvolle tijd, waarin ik het gevoel had dat ik mentaal aan het wegglijden was. Mijn onvermogen om hier op een gezonde manier mee om te gaan heeft uiteindelijk bijgedragen aan een burn-out en mij gedwongen om mijn eigen welzijn serieuzer te nemen.
Gebroken Zelfportret - 2022
Deze tekening heeft mij geholpen om vrij letterlijk mijn eigen zelfbeeld te aanvaarden. Ik wou begrijpen hoe ik mezelf destijds zag, als iemand met een tegenstrijdige en gefragmenteerde persoonlijkheid die moeite had om deze gevoelens te erkennen of te begrijpen.
Wanneer ik in de spiegel keek zag ik vaak vermoeide en verdrietige ogen terugkijken van iemand die ontevreden was met wat hij daar zag. Onverzorgd haar verborgen onder een zwarte muts, een rommelig baardje en een onverzorgd gezicht. Ik had weinig eigenwaarde en had het gevoel dat ik geen aandacht en zorg verdiende. Hierdoor vond ik het lastig om mezelf te motiveren om simpele dingen te doen zoals douchen, mijn tanden poetsen of basisverzorging bij te houden.
Het werd een vicieuze cirkel waarin mijn eigen verwaarlozing versterkte hoe ik over mezelf dacht en hoe ik over mezelf dacht de verwaarlozing weer versterkte.
Tegenwoordig, wanneer ik in de spiegel kijk, moet ik vaak even teruglachen naar mijn spiegelbeeld. Ik zie het vriendelijke gezicht van iemand die beter voor zichzelf zorgt, verzorgd en schoon is. Een persoon die begrijpt dat zorg niet iets is dat je moet verdienen. Het is iets dat ik mezelf mag geven.
Hoofd In De Wolken - 2021
Dit werk maakte ik op het hoogtepunt van mijn wietverslaving, tijdens een periode waarin de dissonantie tussen mijn gedrag en de persoon die ik wilde worden op zijn sterkst was. Ik bracht mijn dagen stoned door, het eerste dat ik deed na het opstaan was het roken van een joint en dit ging zo door totdat ik naar bed ging. Het creëerde voor mij een kalme bubbel waarin ik kon ontsnappen aan mijn gedachten en zorgen.
Tegelijkertijd isoleerde deze levensstijl mij van vrienden en familie. Ik bracht het grootste deel van mijn tijd door in het park of coffeeshops en zweefde door de dagen als een geest. Ik vermeed verantwoordelijkheden en trok mij terug in het tekenen, lezen en roken. Ook toen was ik me ervan bewust dat dit geen houdbare manier van leven was en dat ik op deze manier geen stabiele toekomst op zou kunnen bouwen of groeien als mens.
Het voelde alsof ik op de snoozeknop van het leven bleef drukken. Je weet dat je moet opstaan, maar je blijft telkens kiezen voor nog een beetje comfort. Die keuze voelt op het moment zelf onschuldig, maar als je er te lang in blijft hangen kan het ervoor zorgen dat je het leven aan je voorbij laat gaan.
Op de achtergrond rijst een smal wandelpad op, ondersteund door pilaren en bogen. Mensen reizen er op verschillende manieren omhoog, alleen of samen, terwijl ze lasten dragen of onderweg rust nemen. Het staat symbool voor het leven en persoonlijke ontwikkeling en de voortdurende inspanning die nodig is om te groeien.
Op de voorgrond zit ik in een glazen pot, een zelfgemaakte gevangenis, mijn rug naar het pad gekeerd. Rook van de joint vult de opening boven mij. Destijds wou ik geen uitweg zien uit deze situatie die ik voor mijzelf had gecreëerd. De wiet bood mij rust en comfort, maar hield mij ook in zijn greep en zorgde ervoor dat ik geen uitweg zag.
Een raaf verschijnt in het werk als herinnering dat afstand nemen soms noodzakelijk is, maar dat volledige afsluiting gevaarlijk kan worden. Terugkijkend zie ik hoe snel recreatief drugsgebruik kan verschuiven naar een verslaving wanneer het een copingmechanisme wordt en hoe gemakkelijk het is om je ogen te sluiten voor de mogelijke gevolgen.
Gespleten - 2024
Dit is een zelfportret dat ik maakte in een periode waarin ik mij erg slecht voelde. Het idee was om de dissonantie tussen wie ik me op dat moment voelde en de persoon die ik wilde worden verder uit te werken. Het voelde alsof ik over mijn eigen grenzen heen ging in een poging me beter te voelen, maar steeds tegen een muur bleef aanlopen. Tegelijkertijd was het een kans om te oefenen met het schetsen van gezichten, iets wat ik altijd had vermeden.
Dit was een periode waarin ik, na een tijd van groei, opnieuw tegen een mentale blokkade aanliep. Gevoelens van ontevredenheid over mezelf en mijn richting in het leven werden sterker en de negatieve gedachten die verandering eisten werden luider. Mijn paniekaanvallen kwamen vaker voor, waardoor het soms moeilijk werd om een actief en sociaal leven te leiden.
Voor mij was dit erg zwaar omdat ik zo graag naar buiten wilde en normaal mijn eigen ding wilde doen, maar elke keer dat je de wereld instapt gespannen bent dat iets een paniekaanval teweegbrengt. Gesloten ruimtes in het openbaar vervoer, drukke winkels met lange rijen, harde geluiden en kleine kamers, plekken waar ik het gevoel had niet gemakkelijk te kunnen ontsnappen. Wanneer je deze dingen gaat vrezen, kan je wereld heel snel heel klein worden.
Kort na het afronden van deze tekening ben ik opnieuw naar een psycholoog gegaan en heb ik besloten om de antidepressiva te proberen die eerder al aan mij waren aangeboden. Op het moment dat ik dit werk maakte had ik beschikking over deze medicijnen, maar het idee dat ik pillen nodig had om “normaal” te voelen en een “functionerend” persoon te zijn was moeilijk te accepteren.
Het moeilijkste was omgaan met het gevoel dat er fundamenteel iets mis met mij was en dat ik niet kon functioneren zonder de hulp van deze pillen. Het sociale stigma rond mentale gezondheid speelde hier ook een rol in, ook al kwam veel van die druk voort uit mijn eigen gedachten en verwachtingen, en niet zozeer van andere mensen.
In deze periode bracht ik veel tijd alleen door met mijn eigen gedachten, waardoor het natuurlijk voelde om mezelf als onderwerp te gebruiken. Door mezelf op deze manier te schetsen en het gevoel van mentale fragmentatie te onderzoeken, kon ik deze emoties beter herkennen en een plek geven.
